Begin april gebeurde er iets bijzonders in het Van Epenpark. Geen groots evenement, geen strak programma, maar een kring. Mensen die elkaar (nog) niet kenden, verzamelden zich rondom één vraag: hoe kan een plek als van Epenpark ervoor zorgen dat we geen vreemden meer zijn van elkaar?

Het begon eenvoudig. Buiten, wachtend tot de groep compleet was, ontstonden al de eerste gesprekken. Binnen werd die lijn doorgezet met een ogenschijnlijk simpele vraag: hoe lang woon je hier, en waar ben je trots op? Wat volgde was geen opsomming van feiten, maar een gedeeld gevoel. Handen gingen omhoog bij herkenning. Even werd zichtbaar hoeveel overlap er al is, zonder dat we het altijd weten.

Die onderstroom van herkenning bleek de voedingsbodem voor de rest van de avond.

Met de talking stick in het midden ontstond ruimte. Eerst voorzichtig, aftastend maar al snel kwam het gesprek op gang. Wat opviel, was niet alleen de hoeveelheid ideeën, maar vooral de gelaagdheid ervan. Mensen spraken niet alleen vanuit hun eigen perspectief, maar dachten ook mee vanuit dat van de ander: de buurtbewoner, de vrijwilliger, de professional, de ouder, het kind.

Er werd gesproken over iets ogenschijnlijk praktisch als een hek. Is het een barrière of juist een vorm van bescherming? Die ene vraag bleek symbool te staan voor iets groters: vertrouwen. Van wie is deze plek eigenlijk en durven we die ook echt samen te dragen?

Ook kwam steeds weer dezelfde beweging terug: begin klein. Niet alles hoeft meteen voor iedereen te zijn. Misschien is het genoeg om te starten met een plek voor (groot)ouders en kinderen, of met een kleine groep betrokkenen die het vuur brandend houdt. Groei volgt vanzelf, zo werd meerdere keren benadrukt, zeker in een stad waar mond-tot-mondreclame nog altijd een krachtige motor is.

Wat mensen verbindt, bleek verrassend tastbaar. Samen eten. Samen zorgen voor iets. Ruimte laten voor toeval en spontane ontmoetingen. Niet alles dicht organiseren, maar juist open laten. Zoals iemand het mooi verwoordde: laat het toeval ontstaan.

Tegelijkertijd klonk er ook realisme. Enthousiasme is een kracht, maar kan ook een valkuil zijn. De neiging om alles tegelijk te willen, om alle perspectieven meteen mee te nemen, terwijl juist focus en eenvoud helpen om iets duurzaam op te bouwen.

Misschien was dat wel de belangrijkste les van de avond: verbondenheid ontstaat niet door grootsheid, maar door nabijheid. Door elkaar te zien, te horen en iets samen te doen. Door verhalen te delen, zoals die van iemand die als kind al in het park speelde, en nu zijn eigen kinderen daar ziet opgroeien. Het verleden en de toekomst raken elkaar in het nu.

Aan het einde van de avond bleven woorden hangen als energie, saamhorigheid en enthousiasme. Maar misschien nog belangrijker: er was het gevoel dat dit nog maar het begin is.

Geen afgerond verhaal, maar een eerste hoofdstuk.

Een kring die smaakt naar meer.