(Knipoog naar het NRC-artikel: “Wat is de economische schade van sneeuw? Een dagje stilstand kan zo miljarden kosten – maar echt stil stond de economie niet.”)

Wat is de maatschappelijke winst van sneeuw?
Een dagje stilstand kan leiden tot uren (risicovol) buitenspelen, mensen die op straat naar elkaar omkijken en buren die voor elkaar zorgen. En dát is misschien wel onze maatschappij op haar best.

Een dag sneeuw wordt al snel gezien als een dag verlies. Werk loopt anders, schema’s schuiven, het verkeer hapert. Systemen vertragen. Maar terwijl veel processen tot stilstand komen, gebeurt er ook iets anders. Iets dat zelden wordt meegerekend, maar minstens zo waardevol is: tijd, aandacht en verbondenheid.

Sneeuwwinst

Woensdagochtend was het muisstil op straat. Geen scheurende ouders die haastig onderweg waren naar werk, kinderopvang of school. Thuiswerken was het advies, en veel ouders grepen die kans met beide handen aan. De slee werd van zolder gehaald, kinderen warm ingepakt, en samen werd er naar school gewandeld, met gniffelende kinderen op de slee achter zich aan.

En wat een geluk dat het woensdag was. Voor veel ouders toch al een parttimedag, en voor kinderen vaak een middag vrij. Om twaalf uur stond papa of mama weer op het schoolplein, slee in de hand. Er werd nog even gebleven. Een sneeuwballengevecht hier, een gezamenlijke sneeuwpop daar. Het dijkje tegenover school bleek een perfecte sleehelling.

Aan het begin van de middag kijk ik vanuit huis naar buiten, richting het bolwerk. Ik zie een groep pubers die een poging doet tot skiën. Ze zeepten  elkaar in met sneeuw en gieren het uit. Puber één heeft overduidelijk nog nooit op ski’s gestaan, maar dat weerhoudt hem nergens van. Hij trekt ze aan, puber twee geeft een zetje, en zonder enige skipunt glijdt hij naar beneden. Net op tijd laat hij zich vallen, vlak voordat hij via het riet de gracht in zou verdwijnen.

Halverwege de middag sta ik zelf op het bolwerk, net als veel andere ouders met kinderen en jongeren. De wintersportkleding is van zolder gehaald. Er wordt gesleed op vuilniszakken, sleetjes en opblaasbanden. Schansen worden gebouwd voor extra snelheid en effect. Sneeuwballen vliegen om je oren. Rugzakken gaan open voor warme chocolademelk. Ouders kijken toe, al doen velen gewoon mee. Sneeuwballengevechten, sleeën en de grootste lol inbegrepen.

Wat opvalt: ik zie nauwelijks mensen foto’s of filmpjes maken met hun mobiel. Natuurlijk, het is onhandig met handschoenen aan. En tijdens het sleeën is je telefoon allesbehalve veilig. Maar misschien is dat niet de hele verklaring. Misschien zijn we onze telefoons gewoon vergeten. Niet omdat we niets willen vastleggen, dat willen we bijna altijd. Delen, bewaren, laten zien: het zit diep. Maar misschien vergeten we het hier even. Omdat de gezelligheid ons opslokt. Omdat het moment zelf te leuk is om te onderbreken. Iedereen is er. Echt. In het nu.

Aan het einde van de dag ga ik langs bij Adrie, een vrouw van 93 voor wie ik iedere week een maaltijd breng via Thuisgekookt. Binnen vraag ik of ik nog boodschappen voor haar moet halen, nu ze al een paar dagen niet naar buiten kan vanwege de gladheid. Er verschijnt een enorme glimlach op haar gezicht. Ze heeft nog nooit zoveel aanloop gehad. Buurman één ging naar de bakker, buurvrouw twee deed boodschappen, andere buren veegden haar stoep en strooiden zout.
“Het is een gezellige bende,” zegt ze.

En misschien is dát wel de echte sneeuwwinst.

Jorien Mesu