Risicovol boomklimmen

“Nee, kom er eens vanaf, want straks gaan je kleren kapot”. Ik loop door het park zo rond half 9 in de ochtend en hoor de paniek in de stem van de gehaaste moeder. Van verschillende kanten stromen ouders met kinderen toe op weg naar school. Een jongetje van een jaar of vijf klimt op een muurtje. Zijn moeder schijnt dus te denken dat van klimmen op een muurtje je kleding kapot gaat. Nog geen 30 meter verder lopen 2 zusjes van een jaar of 4. Één van de zusjes bukt en pakt een stok op, de andere pakt een blad  en bekijkt de pas ontstane herfstkleuren. “Nee, laten liggen, dat is vies”, hoor ik deze ouder naar de kinderen roepen. Neeee! Wil ik roepen. Dat is niet vies, dat is juist heel gezond! Maar ik slik mijn woede in en loop door. Wanneer ik het thuis aan mijn man vertel, zegt hij dat hij in een soortgelijke situatie wel eens net iets te hard tegen het kind heeft gezegd:” Gewoon lekker doen hoor, dat is hartstikke leuk!”

Steeds minder kinderen spelen buiten. Uit een laatste onderzoek blijkt dat 1 op de 4 kinderen zelden tot nooit buiten speelt. Wat een drama! Zonder het hele onderzoek hier te verklaren, is vrij duidelijk dat de digitale wereld een oorzaak is. Pas nog op school regende het flink. Normaal vind ik dat ze ook bij regen naar buiten moeten, maar dit was echt een hoosbui. De kinderen kregen de keuze: binnen of buiten spelen. Eén van de jongens bleef binnen. Na een paar minuten vroeg hij of er ook een spelletje mocht worden gespeeld op de computer. Mijn antwoord was ‘Nee’.  “O, dan wil ik eigenlijk toch wel naar buiten.” Zegt genoeg toch?

Maar niet alleen de computer is een belangrijke oorzaak. Veel ouders vinden buiten spelen spannend. Je kind zou zomaar kunnen vallen, vies kunnen worden, of even uit jouw zicht verdwijnen. Eens was er een vriendinnetje van mijn dochter bij ons aan het spelen. Ik denk dat ze een jaar of 10 waren. Bij ons in de straat was een boom, die door mijn kinderen als klimboom was bestempeld. Zo ook deze middag, al zag ik het vriendinnetje een beetje angstig kijken. Ik wist dat haar ouders nogal beschermend waren, maar ik gunde haar deze buitenspeelervaring van harte. Toen rond half 5 de vader haar kwam ophalen zaten de meiden nog in de boom. Mijn dochter klom handig uit de boom, maar haar vriendin vond dat veel lastiger. Wat niet zo gek is als je dat soort dingen nooit oefent. De vader raakte licht in paniek, riep om een trap en riep mij toe dat dit onverantwoord was, ze had wel een been kunnen breken.

Éen ongeluk, bleek uit onderzoek, staat tegenover ongeveer 6000 speeluren. Je ontzegt je kinderen dus flink wat spel als je ze voor alles wilt behoeden. Dus laat dat los, lieve ouders en gun je kinderen de ervaring en angsten van risicovol spel!

En de volgende keer als ik weer een ouder zie die z’n kind een spelervaring ontzegt volg ik gewoon lekker het voorbeeld van m’n man.

Amanda Jongepier

There’s always a certain risk in being alive and if you are more alive there is more risk.