Wat is je gemiddelde schermtijd?

En dan stel ik mezelf een andere vraag. Misschien wel de belangrijkere vraag:
wat had ik kunnen doen in die tijd?

Niet productiever. Niet efficiënter. Maar levender.

Misschien had ik langer buiten gelopen.
Iemand gebeld die ik al tijden niet gesproken heb.
Een boek gelezen zonder tussendoor meldingen.
Muziek geluisterd zonder tegelijk iets anders te doen.
Gewoon even gedachteloos voor me uit gekeken.

We hebben maar één leven.
En toch geven we dagelijks stukjes ervan weg in kleine fragmenten van aandacht.

Niet omdat technologie slecht is. Integendeel. Mijn telefoon maakt mijn leven op veel manieren makkelijker. Ik kan contact houden, organiseren, leren, creëren. Maar ergens onderweg lijkt gemak langzaam te zijn veranderd in een voortdurende bezetting van onze aandacht.

Ik merk het in kleine dingen.

Een bericht over iets dat pas over drie maanden speelt.
Foto’s die binnenkomen terwijl een moment nog gaande is.
Updates, herinneringen, notificaties, links, reacties.

Alles lijkt belangrijk genoeg om nú binnen te komen.

En misschien is dát de echte verandering: niet dat we meer informatie hebben, maar dat er bijna geen leegte meer overblijft.

Roxane van Iperen schrijft in Ik zie wat ik geloof dat we steeds minder geloven wat we zien, maar steeds vaker zien wat we geloven. Dat onze werkelijkheid langzaam persoonlijk gecureerd wordt door schermen, algoritmes en voortdurende bevestiging.

Die gedachte bleef bij me hangen.

Deze meivakantie zaten we midden in de natuur. Ver weg van drukte, winkels en volle terrassen. En ergens vond ik dat opvallend aan mezelf, want ik ben eigenlijk een enorm sociaal mens. Ik houd van mensen, gesprekken, levendigheid.

En toch kiezen we de laatste jaren steeds vaker voor stilte.

Niet om ons af te sluiten van de wereld, maar juist om weer ruimte te voelen. Ruimte in mijn hoofd. Ruimte om echt aanwezig te zijn. Ruimte waarin een gesprek niet voortdurend wordt onderbroken door een melding of de reflex om “even iets te checken”.

Pas daar merk ik hoeveel onrust er normaal gesproken voortdurend aanwezig is.

Want wat gebeurt er met ons wanneer ieder leeg moment direct wordt gevuld? Wanneer verveling bijna niet meer bestaat?

Juist in die lege ruimtes lijkt iets terug te komen wat in het dagelijks leven makkelijk ondersneeuwt. Een onverwachte gedachte. Een gesprek dat langzaam ergens naartoe mag bewegen. Aandacht voor wat er om je heen gebeurt. Verwondering. Rust.

Misschien hebben we stilte niet nodig omdat er niets gebeurt, maar juist omdat er dan eindelijk weer iets van binnen kan ontstaan.

Misschien is aandacht wel ons kostbaarste bezit. Omdat aandacht uiteindelijk ons leven ís. Waar we onze aandacht aan geven, dát wordt onze ervaring van de wereld.

En misschien voelen we ergens allemaal wel dat we daarin iets zijn kwijtgeraakt.

Niet omdat we slechte keuzes maken. Maar omdat bijna alles om ons heen ontworpen is om onze aandacht vast te houden. We leven in een tijd waarin stilte schaars is geworden en afleiding oneindig beschikbaar.

Misschien begint verandering daarom niet bij grote gebaren. Maar bij kleine momenten van bewustzijn.

Een telefoon die even wegblijft tijdens een gesprek.
Een wandeling zonder podcast.
Een avond zonder eindeloos scrollen.
Een moment waarop we weer leren aanwezig te zijn waar we werkelijk zijn.

Niet perfect. Niet radicaal offline. Maar bewuster.

Want uiteindelijk bepalen technologiebedrijven niet waar ons leven uit bestaat. Dat doen wij, iedere dag opnieuw, met waar we onze aandacht aan geven.

En stel dat we iedere dag één uur terug zouden krijgen.

Waar zouden we dat uur werkelijk aan willen besteden?

Meer aanwezigheid?
Meer creativiteit?
Meer wandelen zonder bestemming?
Meer kijken naar de lucht in plaats van naar een scherm?
Meer gesprekken waarin niemand tussendoor oplicht van een melding?

Ik merk dat ik daar steeds vaker naar verlang.

Niet naar een leven zonder technologie, maar naar een leven waarin technologie niet automatisch ieder stil moment vult.

Want misschien is de vraag niet hoeveel schermtijd we hebben.

Misschien is de echte vraag:

wat zou er ontstaan als we een deel van die tijd weer teruggeven aan het leven zelf?